Ο εθελοντισμός μέσα από τα μάτια μου

Πέμπτη 31/3/2016

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

είμαι ο Βασίλης 25 χρονών. Θα σου διηγηθώ κάτι που έγινε πριν από λίγες μέρες. Όλα ξεκίνησαν από τη Δευτέρα,  μία μέρα σαν όλες τις άλλες. Αυτή την περίοδο ήμουν σπίτι και παρακολουθούσα τηλεόραση και έβλεπα ειδήσεις. Άκουσα πως ζητούσαν εθελοντές για τους πρόσφυγες από τη Συρία. Το σκέφτηκα λίγο και αποφάσισα να πάω. Νόμιζα πως θα ήταν μια πολύ καλή εμπειρία για να βοηθήσω μερικούς ανθρώπους που με χρειάζονται πραγματικά. Και ναι είχα δίκαιο, ήταν συγκλονιστική εμπειρία.

Ήμουν στην Ελλάδα, στη Λέσβο, εκεί όπου έρχονταν καθημερινά χιλιάδες πρόσφυγες, είτε με την οικογένειά τους, είτε χωρίς. Τους έβλεπα από μακριά και ήταν σε άθλια κατάσταση. Άλλοι με βαριά πνευμονία, με πυρετό και άλλοι με κρυολογήματα, ενώ την ίδια στιγμή όλοι ήταν κουρασμένοι και πολύ ταλαιπωρημένοι από το μεγάλο τους ταξίδι. Πολλούς τους βρήκαμε νεκρούς, αρκετούς λιπόθυμους, και όλοι πεινούσαν και διψούσαν.

Ευτυχώς η οργάνωση στην οποία ήμουν μέλος είχε προβλέψει πως θα έρχονταν πολλοί πρόσφυγες εδώ, έτσι προλάβαμε να προετοιμαστούμε κατάλληλα. Όλοι πρόσφεραν τη μικρή ή τη μεγάλη τους βοήθεια για να μαζευτούν προμήθειες. Έτσι όταν ήρθε η ώρα παρήχαμε ιατρική βοήθεια σε όσους χρειάζονταν, νερό και φαϊ σε όλους ρουχισμό και ψυχολογική στήριξη. Όταν έτρωγαν και έπιναν αυτά που τους δίναμε, χαμογελούσαν. Αυτά λοιπόν τα χαμόγελα δεν πρόκειται να τα ξεχάσω ποτέ. Αυτά για σήμερα.

Καληνύχτα ημερολόγιό μου, και είμαι σίγουρος ότι αυτός ο κόσμος κάποτε θα αλλάξει.

Βασίλης Σωτηρίου