Αγάπες μισοδότζιν

Σαν επερπάτουν στα στενά

Γυρίζω τζιαι θωρώ την

Ήταν μια λυερή γλυτζιά

Πανεμορφη για κορασιά

Ωραία μακριά μαλλιά

Τζιαι  έλαμπε σαν τον ήλιο.

Εδίκλησα απάνου της

Επαρακάλουν το δειν της

Αλλα ετζεινη τίποτες

Εθώρηνεν που την άλλην.

Έσσιηψα μες στα σσιελια μου

Τζιαι εφυα για του σπιτι.

Σαν ετζοιμούμουν είδα την

Να μου μιλα μες στον ύπνο

Να της λαλώ να μου λαλεί

Λοουθκια ούλλον αγαπες.

Απάνου εσηκώστηκα

Να παω για να την έβρω

Εν αντέχα τον έρωταν

Την σπίθαν μες στην καρκιά μου

Τζιαι πήα πόξω πόσσω της

Τζι αρκέφκω τζιαι λαλώ της

«Αναστασού εθέλω σε

για σένα διώ τα ούλλα»

Ακουσε μου που φώναζα

Τζιαι ήρτε να δει τι τρέσσιει

«ίντα που θέλεις Γιωρκουρή

μες στα βαθκιά μεσάνυχτα.

Αντελοσσιάζεις με πολλά

Πε μου ίντα που με θέλεις»

«Εσένα θέλω ‘ναστασού

για σεν κρουζει η καρκιά μου».

«Φύε λαλώ σου που δαμέ

τζι εννα ξυπνήσει ο άντρας».

Τζ εξύπνησε ο άδρωπος

Τζ αι  άκουσε που μιλούσαν.

 Την νύχτα έπαιξεν πελλόν

Αλλά μετά εθυμώθην.

Γύρισει μέρα το πρωί

Επήε να τον γυρέψει.

Πκιάνει το όπλο νευρικά

Τζ αντακώνει τζιαι λαλεί του

«Ρε Γιωρκουρή μα νόμισες

πως είσιε να μου την κλέψεις;

Ακου τωρά τι θα σου πω

Τζιαι βαρτο καλά στο νου σου

Εκόντεψες της ‘ναστασούς

Εννα ερτω να σε παίξω.

Βασίλης Σωτηρίου Α΄Λυκείου

Ο εθελοντισμός μέσα από τα μάτια μου

Πέμπτη 31/3/2016

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

είμαι ο Βασίλης 25 χρονών. Θα σου διηγηθώ κάτι που έγινε πριν από λίγες μέρες. Όλα ξεκίνησαν από τη Δευτέρα,  μία μέρα σαν όλες τις άλλες. Αυτή την περίοδο ήμουν σπίτι και παρακολουθούσα τηλεόραση και έβλεπα ειδήσεις. Άκουσα πως ζητούσαν εθελοντές για τους πρόσφυγες από τη Συρία. Το σκέφτηκα λίγο και αποφάσισα να πάω. Νόμιζα πως θα ήταν μια πολύ καλή εμπειρία για να βοηθήσω μερικούς ανθρώπους που με χρειάζονται πραγματικά. Και ναι είχα δίκαιο, ήταν συγκλονιστική εμπειρία.

Ήμουν στην Ελλάδα, στη Λέσβο, εκεί όπου έρχονταν καθημερινά χιλιάδες πρόσφυγες, είτε με την οικογένειά τους, είτε χωρίς. Τους έβλεπα από μακριά και ήταν σε άθλια κατάσταση. Άλλοι με βαριά πνευμονία, με πυρετό και άλλοι με κρυολογήματα, ενώ την ίδια στιγμή όλοι ήταν κουρασμένοι και πολύ ταλαιπωρημένοι από το μεγάλο τους ταξίδι. Πολλούς τους βρήκαμε νεκρούς, αρκετούς λιπόθυμους, και όλοι πεινούσαν και διψούσαν.

Ευτυχώς η οργάνωση στην οποία ήμουν μέλος είχε προβλέψει πως θα έρχονταν πολλοί πρόσφυγες εδώ, έτσι προλάβαμε να προετοιμαστούμε κατάλληλα. Όλοι πρόσφεραν τη μικρή ή τη μεγάλη τους βοήθεια για να μαζευτούν προμήθειες. Έτσι όταν ήρθε η ώρα παρήχαμε ιατρική βοήθεια σε όσους χρειάζονταν, νερό και φαϊ σε όλους ρουχισμό και ψυχολογική στήριξη. Όταν έτρωγαν και έπιναν αυτά που τους δίναμε, χαμογελούσαν. Αυτά λοιπόν τα χαμόγελα δεν πρόκειται να τα ξεχάσω ποτέ. Αυτά για σήμερα.

Καληνύχτα ημερολόγιό μου, και είμαι σίγουρος ότι αυτός ο κόσμος κάποτε θα αλλάξει.

Βασίλης Σωτηρίου 

Ο πόλεμος στα μάτια ενός παιδιού

Πολλές φορές, ακούμε ιστορίες για πολέμους είτε από τους γονείς μας, είτε από τους παππούδες μας. Ποτέ όμως δεν είχαμε φανταστεί ότι θα μπορούσε ένα παιδί σαν εμάς να ζήσει μια τέτοια φρικαλεότητα από κοντά. Κι όμως η δική μου ιστορία όπως θα σας τη διηγηθώ είναι πραγματική, ζωντανή και επικίνδυνη.

Να σας συστηθώ πρώτα. Είμαι ο Ζαήρ, 12 χρονών από τη Συρία και είμαι μόνος. Η ιστορία μου ξεκινά από τον μεγάλο εμφύλιο που ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια στη χώρα μου και κάθε μέρα γινόταν ολοένα και πιο επικίνδυνος για τις ζωές μας. Γύριζες το κεφάλι σου από τη μια κι έβλεπες ανθρώπους σκοτωμένους, μικρούς και μεγάλους να ψυχορραγούν κάτω από τα χαλάσματα. Όμως κι απο την άλλη πλευρά τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Παντού παιδιά σκοτωμένα, με τις μαμάδες να τα κρατάνε στην αγκαλιά τους σφικτά και να κλαίνε χωρίς σταματημό δίπλα από το σπίτι τους που πια δεν υπάρχει γιατί το κατέστρεψαν οι βόμβες.

Όταν άρχισε ο πόλεμος ήμουν περίπου 8 χρονών και ξαφνικά καθώς έπαιζα με τα παιχνίδια μου κοίταξα έξω από το παράθυρο και είδα παντού καπνούς και κόσμο να τρέχει. Δε κατάλαβα τι γινόταν. Αμέσως εκείνη τη στιγμή η μητέρα μου με πήρε στα χέρια της και βγήκαμε έξω από το σπιτι για να σωθούμε. Τη μαμά μου την άρπαξαν κάτι στρατιώτες και μου φώναξε «φύγε φύγε τουλάχιστον να σωθείς εσύ». Έκλαιγα, δεν ήξερα τι γινόταν. Για αρκετό καιρό προσπαθούσα να επιζήσω μόνος μου τρώγοντας φαγητό από τα σκουπίδια. Σκεφτόμουν συνέχεια τα λόγια της μαμάς μου και προσπαθούσα να της κάνω το χατίρι να μην πεθάνω. Μπήκα σε πλοία, περπάτησα χιλιόμετρα, πεινούσα για μήνες, διψούσα για μέρες μέχρι που έφτασα σε ασφαλές περιβάλλον σε ένα νησί που το λένε Κύπρος μαζί με άλλους πρόσφυγες. Ήρθαμε μέχρι εδώ με φουσκωτή βάρκα, και τώρα κοιμόμαστε μέσα σε αντίσκηνα.

Ο πόλεμος μόνο κακά προκαλεί. Χωρίζει χιλιάδες οικογένειες, σκοτώνονται χιλιάδες ανθρώποι, προκαλεί δυστυχία και πείνα κ τα παιδιά μένουν ορφανά και οι περισσότεροι μεταναστεύουν. Ο πόλεμος πρέπει να σταματήσει αμέσως. Να μαζευτούν οι χώρες να συζητήσουν να τα βρουν μεταξύ τους. Δε γίνεται να σκοτώνουν αθώο κόσμο για τα πετρέλαια, για τα οικονομικά συμφέροντα, για τη δόξα. Να φύγουν τα όπλα και οι στρατιώτες από κάθε κομμάτι της γής.

Δε χρειαζόμαστε τον φόβο για να ζήσουμε ειρηνικά. Οι ανθρώποι μπορούμε να συνεργαστούμε μεταξύ μας, μπορεί να υπάρξει δημοκρατία και μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τις καταστροφές που προκαλούν οι βόμβες. Είμαι ο Ζαήρ και είμαι μόνος.

 Βασίλης Σωτηρίου

Eλέυθερος πια τώρα

Σαν έρθει η ώρα κι η στιγμή

το χρέος να αποδόσεις

στο ύψος σου να σηκωστείς

και αγώνα να σταυρώσεις.

Να΄σαι γενναίος, τολμήρός

να΄χεις τις χάρες όλες

να΄σαι καλός πολεμιστής

και μη σκιαχτείς τις μπόρες.

Ό,τι κι αν γίνει μάστορα

τίμιος πάντα να΄σαι

στα εύκολα στα δύσκολα

ποτέ να μη φοβάσαι.

Όσα εμπόδια κι αν βρείς

θα τα περάσεις όλα

και στη γυναίκα σου να΄ρθείς

ελέυθερος πια τώρα.

Βασίλης Σωτηρίου

Το σχολείο του αύριο

 Κι ενώ βρισκόμαστε σε μια αρκετά σύγχρονη εποχή όπου σχεδόν τα πάντα είναι ηλεκτρονικά και οι αποστάσεις έχουν εκμηδενιστεί μέσα από το διαδίκτυο, τα σχολεία εντούτοις παραμένουν σε ένα παραδοσιακό τρόπο και διδασκαλίας και εκπαίδευσης εμάς των μαθητών. Το αποτέλεσμα; Ψιλοβαριόμαστε. Για το  σημερινό σχολείο πιστεύω πως θα μπορούσα να σας δώσω  μερικές καλές και πολύ χρήσιμες συμβουλές για αλλαγές θα έλεγα και με αυτά που θα πω νομίζω πως θα συμφωνήσουν μαζί μου οι περισσότεροι. Αν δηλαδή και σεις πιστεύετε πως το σχολείο στη παρούσα του μορφή είναι κάπως ανιαρό και βαρετό, τότε ακούστε μερικές συμβουλές που θέλω να σας πω.

   Στο σημερινό σχολείο οι καθηγητές, οι περισσότεροι τουλάχιστον, μας βάζουν ασκήσεις για το σπίτι.  Στο δικό μου σχολείο όμως, αυτό ούτε που θα τους περνάει από το μυαλό, γιατί θα έρχονται και θα μας λένε «μα δεν έχετε ασκήσεις για το σπίτι» και όταν κανεις μας ρωτήσει κάτι τέτοιο εμείς απλά δε θα ξέρουμε τι εννοεί και θα λέμε «τι είναι αυτό;». Στο σχολείο μου μιας και  δεν θα έχουμε ασκήσεις οι μαθητές και οι μαθήτριες θα έχουν όλο το απόγευμα ελεύθερο για να κάνουν ό,τι θέλουν. Κι όταν λέμε να κάνουν ό,τι θέλουν αυτό θα μπορούσε να είναι από ηλεκτρονικά παιχνίδια μέχρι και ανάγνωση λογοτεχνικού βιβλίου. Ό,τι γουστάρει ο καθένας βρε παιδί μου.

   Ας δούμε λίγο τώρα και το θέμα των καθιερωμένων εξετάσεων που γίνονται στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς στα σημερινά σχολεία.  Στο δικό μου σχολείο δεν θα γίνονται ούτε εξετάσεις ούτε καν διαγωνίσματα σε κάθε τετράμηνο. Οι μαθητές θα αξιολογούνται ανάλογα με την συμπεριφορά τους κατά τη διάρκεια του μαθήματος. Επίσης, θα αξιολογούνται ανάλογα με το πόσο καλές θα είναι οι ομαδικές εργασίες ή τα ομαδικά projects που θα γίνονται στο σχολείο.

   Α! Και κάτι άλλο. Έχετε προσέξει πόσο μουντό σε χρώματα είναι το σχολείο σας; Και το δικό μου το ίδιο και το βρίσκω αφόρητα βαρετό και μονότονο. Αν στα σχολεία βλέπαμε παντού χρώματα και μερικές απίθανες ζωγραφιές το σχολείο μας θα γινόταν πολύ πιο ενδιαφέρον. Επίσης το σχολείο θα ήταν καλύτερο αν λάμβαναν μέρος οι μαθητές σε διάφορες ψυχαγωγικές δραστηριότητες όπως: futsal, handball, σκάκι, τάβλι και άλλα διάφορα παιχνίδια.

  Τέλος, θα ήθελα να σας μιλήσω και για αυτό το περιβόητο ωράριο.  Στο σχολείο του σήμερα υπάρχει ένα καθιερωμένο ωράριο που χρησιμοποιείται πάντα το ίδιο, ενώ στο σχολείο του αύριο τα πράγματα αλλιώς τα φαντάζομαι. Θα υπάρχει χειμερινό και καλοκαιρινό ωράριο. Το χειμερινό θα είναι 10:00-15:00, ενώ το καλοκαιρινό θα είναι 9:00-15:00. Επίσης σίγουρα θα υπάρχει μπουφέ για να μπορεί ο κάθε μαθητής να τρώει αυτό που θέλει. Επιπλέον αντί να μας λένε αερολογίες του τύποιυ «όταν θα πάτε στην τάδε χώρα να επισκεφθείτε……..» θα μας παίρνουν οι ίδιοι οι καθηγητές εκεί για εκδρομές. Εκτός από αυτά, αντί να κουβαλάμε όλα αυτά τα βιβλία μέσα σε μία τσάντα θα μπορούσαμε να τα είχαμε όλα σε ηλεκτρονική μορφή. Δηλαδή στον Η/Υ του καθενός θα υπάρχει ένας φάκελος που θα έχει όλα τα μαθήματα του σχολείου πάνω.

 Αυτά είχα να σας πω αγαπητοί μου φίλοι. Όπως σας απέδειξα και πιο πάνω νομίζω το σχολείο του αύριο θα είναι πολύ καλύτερο από το σημερινό πιστεύω. Κι αν είστε και εσείς fan της διασκέδασης όπως και εγώ, τότε το σχολείο που μόλις περίγραψα είναι κατάλληλο για όλους μας.        

  Βασίλης Σωτηρίου

  

Η αληθινή φιλία

Η φιλία είναι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Η φιλία αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας και της δίνει ουσία, γεύση, νόημα. Άλλοι κάνουμε περισσότερους φίλους και άλλοι λιγότερους, άλλες φιλίες είναι διαχρονικές και άλλες σύντομες, άλλες φιλίες έχουν εντάσεις και άλλες κυλούν ήρεμα μέσα στο χρόνο. Καθώς οδηγούμαστε στην εφηβεία οι φίλοι μας γίνονται ακόμη πιο σημαντικοί για εμάς, ταυτιζόμαστε με αυτούς, μας στηρίζουν, σε αυτούς εμπιστευόμαστε τις επιθυμίες μας, τα όνειρά μας, τις δυσκολίες μας. 

Ο φίλος δεν ξεχνάει ποτέ τις στιγμές μας, πάντα είναι δίπλα μας για να μας ακούσει και να μας βοηθήσει. Ο φίλος βοηθά όχι από υποχρέωση, αλλά επειδή το νιώθει. Οι φίλοι αναπτύσσουν αμοιβαία συναισθήματα αγάπης, λύπης και χαράς. Όταν είμαστε ψυχολογικά πεσμένοι αυτοί πάντα είναι δίπλα μας για να μας στηρίξουν. Δεν θα παραπονεθούν, θα ανεχτούν τα ξεσπάσματα μας και δεν θα ψάξουν δικαιολογίες να μας αποφύγουν. ‘Όταν έχεις ένα φίλο έχεις ένα ώμο να στηριχτείς και ένα χέρι να πιαστείς.

 Οι αυθεντικοί φίλοι είναι οι αληθινοί και όχι οι δήθεν, γιατί η φιλία θέλει αλήθειες και είναι πολύ σημαντικό πάντα να είσαι ο εαυτός σου. Πολλοί από εμάς γινόμαστε κάτι τελείως διαφορετικό από τον εαυτό μας απλά και μόνο για να είμαστε σε μια παρέα ή επειδή δεν αρέσουμε έτσι σε μερικούς “φίλους” μας και θέλουν να αλλάξουμε για αυτούς. Μα είναι καλύτερο να πεις στον άλλο λυπάμαι πολύ, μα δεν μπορώ να είμαι αυτό που εσύ θες να γίνω. Δεν είναι ωραίο να προσποιείσαι και αυτό σίγουρα δεν είναι αληθινή φιλία. Μην αλλάξεις ποτέ και για κανένα, αν αλλάξεις άλλαξε για τον εαυτό σου.

Αυτό λοιπόν θα πει αληθινός φίλος. Όταν ελπίζεις υπάρχει περίπτωση να απογοητευτείς, και όταν δοκιμάζεις κινδυνεύεις από αποτυχία. Αλλά στη ζωή πρέπει να ρισκάρεις, γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος στη ζωή είναι να μην ρισκάρεις τίποτε. Ο άνθρωπος που δεν ρισκάρει τίποτε, δεν κάνει τίποτε, δεν έχει τίποτε, δεν είναι τίποτε και γίνεται ένα τίποτε. Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει για τη φιλία είναι πργματικά ελεύθερος.

Βασίλης Σωτηρίου

Καλλιγράμματα

Ένα μικρό αγόρι είχε ένα όμορφο κοχύλι, που δεν το αποχωριζόταν ποτέ ακόμη και μέσα στη θάλασσα. Όμως, μια φορά γλίστρησε από τα χέρια του και το έχασε για πάντα. Το παρέσυρε το ρέμα και κρύφτηκε κάτω από την άμμο στα βαθιά νερά.

Κοχύλι

Η ομορφιά σου με μαγεύει

και με πολυταξιδεύει.

Εγώ ποτέ δε θα σ΄ αφήσω

ούτε θα σε παρατήσω.

Σίγουρα δε θα σ΄αποχωριστώ,

γιατί πολύ σε αγαπώ.

Ήρθε όμως εκείνη η μέρα

η πιο λυπητερή για μένα.

Αν δεν σε έπαιρνε μακριά εκείνο το μεγάλο κύμα

θα κλείναμε μαζί ένα ολόκληρο μήνα.

Και έτσι σε έχασα εδώ.

Άραγε θα σε ξαναδώ;

Τι να κάνω χωρίς εσένα;

Πως μπορώ να τα βγάλω πέρα;

Σ΄ΑΓΑΠΩ ΚΟΧΥΛΙ ΜΟΥ

Βασίλης Σωτηρίου Β΄ Γυμνάσιο Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου