Καλλιγράμματα

Ένα μικρό αγόρι είχε ένα όμορφο κοχύλι, που δεν το αποχωριζόταν ποτέ ακόμη και μέσα στη θάλασσα. Όμως, μια φορά γλίστρησε από τα χέρια του και το έχασε για πάντα. Το παρέσυρε το ρέμα και κρύφτηκε κάτω από την άμμο στα βαθιά νερά.

Κοχύλι

Η ομορφιά σου με μαγεύει

και με πολυταξιδεύει.

Εγώ ποτέ δε θα σ΄ αφήσω

ούτε θα σε παρατήσω.

Σίγουρα δε θα σ΄αποχωριστώ,

γιατί πολύ σε αγαπώ.

Ήρθε όμως εκείνη η μέρα

η πιο λυπητερή για μένα.

Αν δεν σε έπαιρνε μακριά εκείνο το μεγάλο κύμα

θα κλείναμε μαζί ένα ολόκληρο μήνα.

Και έτσι σε έχασα εδώ.

Άραγε θα σε ξαναδώ;

Τι να κάνω χωρίς εσένα;

Πως μπορώ να τα βγάλω πέρα;

Σ΄ΑΓΑΠΩ ΚΟΧΥΛΙ ΜΟΥ

Βασίλης Σωτηρίου Β΄ Γυμνάσιο Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου

Ο φόβος στο δάσος

Ήταν μία όμορφη και ηλιόλουστη, γεμάτη φως Κυριακή. Οι πρωινές σταγόνες δροσιάς έπεφταν από φύλλο σε φύλλο, μέχρι να πέσουν χάμω για να δροσίσουν το υπέροχο και δροσερό από την προηγούμενη νύχτα χώμα.

Αυτή την Κυριακή που είχε πολύ υπέροχα ξημερώσει, είχαμε κανονίσει με τους φίλους μου και τον πατέρα μου να πηγαίναμε μία εκδρομή στο δάσος για ν’ αναπνεύσουμε και λίγο καθαρό αέρα, αντί για καυσαέριο. Είπα στους φίλους μου πως θα πηγαίναμε να τους πάρουμε με τον πατέρα μου στις 6:30 το πρωί.

Έτσι και έγινε λοιπόν, πρώτα πήραμε τη Γεωργία, μετά το Χρίστο, το Γιώργο, τον Πέτρο και τελευταίο και αργοπορημένο ως συνήθως τον Νικόλα, που τον περιμέναμε 20 ολόκληρα λεπτά έξω από το σπίτι του, γιατί δεν ήξερε τι να φορέσει. Τελικά φόρεσε το καλύτερό του τζιν και μία τέλεια φανέλα, που του την ζητούσα συνεχώς για να πηγαίνω σε πάρτι, αλλά δεν μου την έδινε.

Μέχρι τις 7:30 ήμασταν στο δάσος. Όλοι με φόρμες και παλιά ρούχα, ενώ ο Νικόλας με το τζίν και την τέλεια φανέλα. Είχαμε κανονίσει να περπατούσαμε για καμιά ενάμισι-δύο ώρες κάνοντας μερικές καταπληκτικές διαδρομές. Πρώτα θα περπατούσαμε μέσα από εκατοντάδες δέντρα που ήταν πολύ πυκνά μεταξύ τους και μετά θα έπρεπε να κάνουμε ορειβασία για να βγούμε ένα τεράστιο βουνό. Στη συνέχεια θα έπρεπε να διασχίσουμε μία λίμνη που το ρεύμα της ήταν πολύ δυνατό.

«Και τώρα αρχίζει το παιχνίδι».

Η διαδρομή με τα δέντρα είχε και πολλούς τεράστιους θάμνους και πολλά τεράστια τέρατα με μεγάλα νύχια και δόντια. Καθώς περπατούσαμε για περίπου μία ώρα και τριάντα λεπτά, ακούσαμε ένα θόρυβο που ερχόταν πίσω από ένα μεγάλο θάμνο. Από εκείνη την ώρα δεν κάναμε τίποτα, ήμασταν ακίνητοι μέχρι να δούμε τι είχε μέσα ο θάμνος. Την ίδια στιγμή ακούσαμε θόρυβο από ακόμη ένα θάμνο που ήταν πίσω μας. Εμείς τρέμαμε από τον φόβο μας, μα είχαμε δίκαιο που φοβόμασταν.

Στον θάμνο που ήταν μπροστά μας  βγήκε ένας μικρός βάτραχος, αλλά στον θάμνο που βρισκόταν πίσω μας βγήκε ένα τετράποδο τέρας που είχε κάτι δόντια μυτερά που κατέβαιναν κάτω από το πιγούνι του και τρία τεράστια και πολύ κοφτερά νύχια στο καθένα από τα τέσσερα πόδια του. Προσπαθήσαμε να μείνουμε ενωμένοι, αλλά απ’ το φόβο μας όλοι  πήγαμε σε διαφορετική κατεύθυνση. Ο πατέρας μου κατάφερε και βρήκε τους φίλους μου, αλλά εγώ πουθενά, Όμως εγώ δε σκεφτόμουν αυτούς, προσπαθούσα να σκαρφιστώ ένα τρόπο για να σωθώ, γιατί το τέρας απ’ όλους τους φίλους και του πατέρα μου, εμένα επέλεξε να κυνηγήσει.

Τότε μου ήρθε μια πολύ καλή ιδέα. Λίγα μέτρα πιο κάτω, τα δέντρα στένευαν πολύ και αυτό εγώ έπρεπε να το εκμεταλλευτώ. Προσπαθούσα ν’ αντέξω, γιατί έτρεχα για πολλή ώρα. Τώρα αρχίζουν τα ζικ-ζακ. Το σχέδιο άρχισε να πιάνει, το τέρας δυσκολεύεται πολύ να περάσει τα δέντρα και το δάσος όσο πάει στενεύει και πιο πολύ. Έτσι κατάφερα και ξέφυγα από το τέρας, μα την ίδια στιγμή συνειδητοποίησα πως ήμουνα μόνος. Τότε σκέφτηκα πώς εγώ είχα το χάρτη σε περίπτωση που χαθώ, γιατί ο πατέρας μου ήξερε απ’ έξω όλες τις διαδρομές. Όλα τα παιδιά ήταν πολύ αναστατωμένα που δε με έβρισκαν. Αλλά ο πατέρας μου ήξερε πώς είχα το χάρτη, γ’αυτό μάζεψε όλους τους φίλους μου και συνέχισαν το ταξίδι μέχρι το τέλος. Μόλις τελείωσαν όλα τα δέντρα, γύρισα πίσω μου και δεν είδα τίποτα. Εκείνη τη στιγμή ανακουφίστηκα μα μόλις γυρίζω το κεφάλι μου, μπροστά βλέπω ένα τεράστιο βουνό από πελώριους βράχους, μα στη τσάντα μου δεν είχα τίποτα άλλο εκτός από ένα πολύ μακρύ σχοινί και το κολατσιό μου.

Καθώς βλέπω αυτό το τεράστιο βουνό από βράχους ακούω κάτι μέσα στα πυκνά δέντρα. Ήταν σαν να τα ρίχνει κάτω ένα πολύ νευριασμένο πλάσμα που εκείνη τη στιγμή δε μπορούσε να το σταματήσει κανένας και τίποτε, ούτε αυτό το τεράστιο βουνό από βράχους. Ήταν το τέρας που με κυνηγούσε πριν από λίγο και στ’ αλήθεια δε το σταματούσε τίποτα. Γι’ αυτό και εγώ σκέφτηκα κάτι καλό. Κρύφτηκα πίσω από ένα βράχο και σκέφτηκα πώς αν έκανα αντιπερισπασμό στη κορυφή του βουνού με πέτρες το τέρας θα ανέβαινε για να με πιάσει. Έτσι και έγινε. Καθώς το τέρας ανέβαινε το βουνό, εγώ του έριξα το πολύ μακρύ σχοινί, γαζώθηκε πάνω του και με τράβηξε κι εμένα πάνω. Επειδή έτρεχε πολύ γρήγορα και σταμάτησε πολύ απότομα εγώ άρχισα να πετάω στον αέρα. Εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα τι να κάνω και έβλεπα μέσα στο σακίδιο μου αν υπήρχε κάτι που να μπορούσε να με σώσει. Τότε βλέπω ένα κουμπί στ’ αριστερά, το πατάω και βάζω το σακίδιο αμέσως στους ώμους μου. Το σακίδιό μου έβγαλε φτερά στην κυριολεξία και πετούσα πάνω από όλο το δάσος. Έκανα κανένα δεκάλεπτο να μάθω να το οδηγώ, αλλά τώρα ξέρω καλά. Τέλος πάντων καθώς πετούσα πάνω  από το δάσος είδα τα πυκνά δέντρα, είδα τον τετράποδο φίλο μου πάνω στο βουνό και το καλύτερο, είδα τους δικούς μου στην άκρη του ποταμού να με περιμένουν.

Κατεβαίνω κάτω στο έδαφος σιγά-σιγά, χωρίς να με ακούσουν και πετάγομαι στην αγκαλιά του πατέρα μου. Όλοι χάρηκαν πολύ που με είδαν. Τους είπα τι πέρασα και έμειναν όλοι με το στόμα ανοιχτό. Ήταν πράγματι μία τέλεια και μία πολύ τρομακτική εμπειρία.

Βασίλης Σωτηρίου, Β’ γυμνασίου

Μία τρομακτική νύχτα στο δάσος

Μια μέρα στο σχολείο ήρθε μια ανακοίνωση μόνο στην τάξη μου που έλεγε πως διοργανώνεται μια σκοτεινή και τρομακτική νύχτα στο δάσος. Όλα τα κορίτσια και τα περισσότερα αγόρια τρόμαξαν. Μόνο εγώ και άλλοι τρεις δεχτήκαμε να πάμε. Και κάπως  έτσι ξεκίνησε η περιπέτειά μας.

Ο δάσκαλος μας, δηλαδή ο κύριος Μάριος,  μας περίμενε έξω από το δάσος στις 7:30 το βράδυ. Ήτανε παγωνιά. Εγώ πήγα πρώτος, μετά ήρθε ο Νικόλας και στη συνέχεια ο Χρίστος, ενώ ο Πέτρος αργούσε πολύ και η ώρα περνούσε. Υποθέταμε πως μπορεί να μετάνιωσε, αλλά περιμέναμε ακόμη 10 λεπτά καλού κακού. Τελικά ήρθε. Τον ρωτήσαμε αν φοβόταν μα αυτός μας είπε πως δεν φοβάται τίποτα, αλλά μόλις φύσηξε ο άνεμος κρύφτηκε τρέχοντας πίσω από τον κύριο Μάριο.

Ξεκινήσαμε τη μεγάλη μας διαδρομή. Καθώς μπαίναμε όλο και πιο μέσα στο δάσος ο δάσκαλος μας διάβαζε διαδρομές που θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε. Μία διαδρομή που μας τράβηξε περισσότερο την προσοχή και το ενδιαφέρον ήταν η διαδρομή των στενών βουνών. Σε αυτή τη διαδρομή έπρεπε να περάσουμε μέσα από δύο βουνά που ήταν πολύ στενά και στη συνέχεια έπρεπε να περάσουμε από ένα δρόμο που δεξιά και αριστερά είχε ξερά δέντρα που έμοιαζαν πολύ ζωντανά. Αυτά τα δύο μονοπάτια ήταν πολύ τρομακτικά ειδικά αυτό με τα ζωντανά δέντρα. Ευτυχώς τα καταφέραμε όλοι χωρίς δυσκολία. Όμως τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.

Τώρα πάμε στη δεύτερη "δοκιμασία" που ήταν και πιο δύσκολη. Σε αυτή τη "δοκιμασία" έπρεπε να αντιμετωπίσουμε μία φυλή που δεν ξέραμε ούτε πως την έλεγαν μα ούτε και πως υπήρχε εκεί. Μόλις τους είδαμε πριν προλάβουν να μας περικυκλώσουν αρχίσαμε να τρέχουμε σαν άνεμος. 

Κανένας μας δεν είχε πάει ποτέ στη ζωή του πιο γρήγορα. Επειδή τους είχαμε ανοίξει μεγάλη διαφορά και δεν μπορούσαν να μας δουν καθαρά, ενωθήκαμε και προσπαθούσαμε να βρούμε μία λύση για να τους ξεφύγουμε. Τότε εγώ λαχανιασμένος από την κούραση τους λέω να κρυφτούμε γρήγορα πίσω από ένα δέντρο ο καθένας. Έτσι και έγινε, εμείς ήμασταν πίσω από τα δέντρα ενώ αυτοί συνέχισαν να τρέχουν χωρίς να προσέξουν ότι εμείς δεν ήμασταν μπροστά.

Έτσι καταφέραμε και περάσαμε όλες τις δοκιμασίες της διαδρομής. Σταματήσαμε σε ένα μέρος κοντά στο τέλος της διαδρομής και κατασκηνώσαμε εκεί για το βράδυ.

Αυτή η νύχτα ήταν η καλύτερη και η πιο περιπετειώδης νύχτα της ζωής μου. Ήταν μια απίστευτη εμπειρία. 

Βασίλης Σωτηρίου

Β΄4

Οι περιπέτειες του μικρού πρίγκιπα

Μια μέρα ένας πιλότος, που είναι και ο αφηγητής της ιστορίας μας,  μαζί με το αεροπλάνο του είχε διανύσει μια απόσταση πολλών χιλιομέτρων.Κάποια στιγμή όμως, το αεροπλάνο του χάλασε και αναγκάστηκε να προσγειωθεί σε μια έρημο που ήταν από κάτω του. Σε αυτή την έρημο τον συνάντησε ένα μικρό παιδί, που του άρεσε να ρωτά  και να μαθαίνει πράγματα, αλλά δεν απαντούσε σε ερωτήσεις άλλων.

Ζούσε σε ένα πλανήτη, το δικό του πλανήτη, μαζί με ένα τριαντάφυλλο που του έλεγε πως ήταν μοναδικό στον κόσμο και τον αγαπούσε πολύ όπως και εκείνος.Το αγόρι ή ο Μικρός πρίγκιπας,  άρχισε να διηγείται την ιστορία του στον πιλότο. Επειδή είχαν κάποιες διαφορές με το λουλούδι του, το αγόρι  του είπε πως θα ήταν καλύτερα και για τους δύο να έφευγε και να επέστρεφε ξανά σε ένα χρόνο. Έτσι και έγινε. Του είπε πως μέχρι να φτάσει στη γη είχε επισκεφτεί άλλους πολλούς πλανήτες μικρούς και μεγάλους.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που κατοικούσαν σε αυτούς τους πλανήτες ήταν πολύ περίεργοι. Ένας από αυτούς ήταν ένας βασιλιάς που έλεγε πως κυριαρχούσε τα πάντα , αλλά ο μόνος που βρισκόταν στον πλανήτη του ήταν ένας ενοχλητικός ποντικός.

Στον επόμενο πλανήτη υπήρχε ένας άνθρωπος που φορούσε ένα γελοίο καπέλο για να καλωσορίζει τους θαυμαστές του. Έλεγε πως ήταν κούκλος και ο μόνος του καημός ήταν να δει τους θαυμαστές του να τον χειροκροτούν. Μόλις έφτασε λοιπόν στη γη ο μικρός πρίγκιπας, το πρώτο πλάσμα που είδε  μπροστά του στην έρημο ήταν ένα  φίδι που του είπε πως όποιον δάγκωνε θα τον έπαιρνε ξανά στον τόπο που γεννήθηκε.

Καθώς, κυλούσε η ώρα και το αγόρι έλεγε την ιστορία του στον πιλότο, αυτός κατασκεύαζε το αεροπλάνο του και του ανακοίνωσε πώς ήταν καιρός να επιστρέψουν στον τόπο τους, γιατί ήταν η τελευταία μέρα του χρόνου και θα άλλαζε το έτος.

                                                                                     

                                                                                                          Βασίλης Σωτηρίου, Α1, Γυμνασίου

                                                                                                                                    

Ο Διγενής παλεύει με τον Χάροντα

Ήτανε νύχτα ξαστεριά
 κι όλη φεγγοβολούσε.
Μα ο Χάρος πάει στα κρυφά
κι ένα σπαθί φορούσε.

Πάει να βρει το Διγενή
καβάλα στ' άλογο του
και η μόνη έγνοια στο μυαλό
είναι ο θάνατος του.

Τον βλέπει εκεί εις το βουνό
και τρέχει να τον πιάσει,
ορμάει απάνω του αυτός
με μιας να τον ξεκάνει.

Ο  Aκρίτας γυρίζει πίσω του
και βλέπει πως είν' ο Χάρος.
Τότε του δίνει μια μπουνια
και τον ερίχνει χάμω.

Όμως ο Χάροντας γελά
και βγάζει το σπαθί του
και του την κόβει τη μιλιά
μαζί και τη πνοή του.

Έτσι ο Χάροντας νικά
με μια κίνησή του
και τον Ακρίτα κουβαλά
στον Άδη πια μαζί του.

                                                                             Βασίλης Σωτηρίου Α'1 
                                                                             Γυμνάσιο Αρχαγγέλου Λακατάμιας,
                                                                             Λευκωσία, Κύπρος