Ήταν μία όμορφη και ηλιόλουστη,
γεμάτη φως Κυριακή. Οι πρωινές σταγόνες δροσιάς έπεφταν από φύλλο σε φύλλο,
μέχρι να πέσουν χάμω για να δροσίσουν το υπέροχο και δροσερό από την
προηγούμενη νύχτα χώμα.
Αυτή την Κυριακή που είχε πολύ
υπέροχα ξημερώσει, είχαμε κανονίσει με τους φίλους μου και τον πατέρα μου να
πηγαίναμε μία εκδρομή στο δάσος για ν’ αναπνεύσουμε και λίγο καθαρό αέρα, αντί
για καυσαέριο. Είπα στους φίλους μου πως θα πηγαίναμε να τους πάρουμε με τον
πατέρα μου στις 6:30 το πρωί.
Έτσι και έγινε λοιπόν, πρώτα πήραμε τη Γεωργία, μετά το Χρίστο, το
Γιώργο, τον Πέτρο και τελευταίο και αργοπορημένο ως συνήθως τον Νικόλα, που τον
περιμέναμε 20 ολόκληρα λεπτά έξω από το σπίτι του, γιατί δεν ήξερε τι να
φορέσει. Τελικά φόρεσε το καλύτερό του τζιν και μία τέλεια φανέλα, που του την
ζητούσα συνεχώς για να πηγαίνω σε πάρτι, αλλά δεν μου την έδινε.
Μέχρι τις 7:30 ήμασταν στο δάσος.
Όλοι με φόρμες και παλιά ρούχα, ενώ ο Νικόλας με το τζίν και την τέλεια φανέλα.
Είχαμε κανονίσει να περπατούσαμε για καμιά ενάμισι-δύο ώρες κάνοντας μερικές
καταπληκτικές διαδρομές. Πρώτα θα περπατούσαμε μέσα από εκατοντάδες δέντρα που
ήταν πολύ πυκνά μεταξύ τους και μετά θα έπρεπε να κάνουμε ορειβασία για να
βγούμε ένα τεράστιο βουνό. Στη συνέχεια θα έπρεπε να διασχίσουμε μία λίμνη που
το ρεύμα της ήταν πολύ δυνατό.
«Και τώρα αρχίζει το παιχνίδι».
Η διαδρομή με τα δέντρα είχε και πολλούς τεράστιους θάμνους και πολλά
τεράστια τέρατα με μεγάλα νύχια και δόντια. Καθώς περπατούσαμε για περίπου μία
ώρα και τριάντα λεπτά, ακούσαμε ένα θόρυβο που ερχόταν πίσω από ένα μεγάλο
θάμνο. Από εκείνη την ώρα δεν κάναμε τίποτα, ήμασταν ακίνητοι μέχρι να δούμε τι
είχε μέσα ο θάμνος. Την ίδια στιγμή ακούσαμε θόρυβο από ακόμη ένα θάμνο που
ήταν πίσω μας. Εμείς τρέμαμε από τον φόβο μας, μα είχαμε δίκαιο που φοβόμασταν.
Στον θάμνο που ήταν μπροστά μας
βγήκε ένας μικρός βάτραχος, αλλά στον θάμνο που βρισκόταν πίσω μας βγήκε
ένα τετράποδο τέρας που είχε κάτι δόντια μυτερά που κατέβαιναν κάτω από το
πιγούνι του και τρία τεράστια και πολύ κοφτερά
νύχια στο καθένα από τα τέσσερα πόδια του. Προσπαθήσαμε να μείνουμε ενωμένοι,
αλλά απ’ το φόβο μας όλοι πήγαμε σε
διαφορετική κατεύθυνση. Ο πατέρας μου κατάφερε και βρήκε τους φίλους μου, αλλά
εγώ πουθενά, Όμως εγώ δε σκεφτόμουν αυτούς, προσπαθούσα να σκαρφιστώ ένα τρόπο
για να σωθώ, γιατί το τέρας απ’ όλους τους φίλους και του πατέρα μου, εμένα
επέλεξε να κυνηγήσει.
Τότε μου ήρθε μια πολύ καλή ιδέα. Λίγα μέτρα πιο κάτω,
τα δέντρα στένευαν πολύ και αυτό εγώ έπρεπε να το εκμεταλλευτώ. Προσπαθούσα ν’
αντέξω, γιατί έτρεχα για πολλή ώρα. Τώρα αρχίζουν τα ζικ-ζακ. Το σχέδιο άρχισε
να πιάνει, το τέρας δυσκολεύεται πολύ να περάσει τα δέντρα και το δάσος όσο
πάει στενεύει και πιο πολύ. Έτσι κατάφερα και ξέφυγα από το τέρας, μα την ίδια
στιγμή συνειδητοποίησα πως ήμουνα μόνος. Τότε σκέφτηκα πώς εγώ είχα το χάρτη σε
περίπτωση που χαθώ, γιατί ο πατέρας μου ήξερε απ’ έξω όλες τις διαδρομές. Όλα
τα παιδιά ήταν πολύ αναστατωμένα που δε με έβρισκαν. Αλλά ο πατέρας μου ήξερε
πώς είχα το χάρτη, γ’αυτό μάζεψε όλους τους φίλους μου και συνέχισαν το ταξίδι
μέχρι το τέλος. Μόλις τελείωσαν όλα τα δέντρα, γύρισα πίσω μου και δεν είδα
τίποτα. Εκείνη τη στιγμή ανακουφίστηκα μα μόλις γυρίζω το κεφάλι μου, μπροστά
βλέπω ένα τεράστιο βουνό από πελώριους βράχους, μα στη τσάντα μου δεν είχα τίποτα άλλο εκτός από ένα πολύ μακρύ
σχοινί και το κολατσιό μου.
Καθώς βλέπω αυτό το τεράστιο βουνό από βράχους
ακούω κάτι μέσα στα πυκνά δέντρα. Ήταν σαν να τα ρίχνει κάτω ένα πολύ
νευριασμένο πλάσμα που εκείνη τη στιγμή δε μπορούσε να το σταματήσει κανένας
και τίποτε, ούτε αυτό το τεράστιο βουνό από βράχους. Ήταν το τέρας που με
κυνηγούσε πριν από λίγο και στ’ αλήθεια δε το σταματούσε τίποτα. Γι’ αυτό και εγώ
σκέφτηκα κάτι καλό. Κρύφτηκα πίσω από ένα βράχο και σκέφτηκα πώς αν έκανα
αντιπερισπασμό στη κορυφή του βουνού με πέτρες το τέρας θα ανέβαινε για να με
πιάσει. Έτσι και έγινε. Καθώς το τέρας ανέβαινε το βουνό, εγώ του έριξα το πολύ
μακρύ σχοινί, γαζώθηκε πάνω του και με τράβηξε κι εμένα πάνω. Επειδή έτρεχε
πολύ γρήγορα και σταμάτησε πολύ απότομα εγώ άρχισα να πετάω στον αέρα. Εκείνη
τη στιγμή δεν ήξερα τι να κάνω και έβλεπα μέσα στο σακίδιο μου αν υπήρχε
κάτι που να μπορούσε να με σώσει. Τότε βλέπω ένα κουμπί στ’ αριστερά, το πατάω
και βάζω το σακίδιο αμέσως στους ώμους μου. Το σακίδιό μου έβγαλε φτερά στην
κυριολεξία και πετούσα πάνω από όλο το δάσος. Έκανα κανένα δεκάλεπτο να μάθω να
το οδηγώ, αλλά τώρα ξέρω καλά. Τέλος πάντων καθώς πετούσα πάνω από το δάσος είδα τα πυκνά δέντρα, είδα τον
τετράποδο φίλο μου πάνω στο βουνό και το καλύτερο, είδα τους δικούς μου στην
άκρη του ποταμού να με περιμένουν.
Κατεβαίνω κάτω στο έδαφος σιγά-σιγά, χωρίς να με ακούσουν και πετάγομαι
στην αγκαλιά του πατέρα μου. Όλοι χάρηκαν πολύ που με είδαν. Τους είπα τι
πέρασα και έμειναν όλοι με το στόμα ανοιχτό. Ήταν πράγματι μία τέλεια και μία
πολύ τρομακτική εμπειρία.
Βασίλης Σωτηρίου, Β’ γυμνασίου
