Αγάπες μισοδότζιν

Σαν επερπάτουν στα στενά

Γυρίζω τζιαι θωρώ την

Ήταν μια λυερή γλυτζιά

Πανεμορφη για κορασιά

Ωραία μακριά μαλλιά

Τζιαι  έλαμπε σαν τον ήλιο.

Εδίκλησα απάνου της

Επαρακάλουν το δειν της

Αλλα ετζεινη τίποτες

Εθώρηνεν που την άλλην.

Έσσιηψα μες στα σσιελια μου

Τζιαι εφυα για του σπιτι.

Σαν ετζοιμούμουν είδα την

Να μου μιλα μες στον ύπνο

Να της λαλώ να μου λαλεί

Λοουθκια ούλλον αγαπες.

Απάνου εσηκώστηκα

Να παω για να την έβρω

Εν αντέχα τον έρωταν

Την σπίθαν μες στην καρκιά μου

Τζιαι πήα πόξω πόσσω της

Τζι αρκέφκω τζιαι λαλώ της

«Αναστασού εθέλω σε

για σένα διώ τα ούλλα»

Ακουσε μου που φώναζα

Τζιαι ήρτε να δει τι τρέσσιει

«ίντα που θέλεις Γιωρκουρή

μες στα βαθκιά μεσάνυχτα.

Αντελοσσιάζεις με πολλά

Πε μου ίντα που με θέλεις»

«Εσένα θέλω ‘ναστασού

για σεν κρουζει η καρκιά μου».

«Φύε λαλώ σου που δαμέ

τζι εννα ξυπνήσει ο άντρας».

Τζ εξύπνησε ο άδρωπος

Τζ αι  άκουσε που μιλούσαν.

 Την νύχτα έπαιξεν πελλόν

Αλλά μετά εθυμώθην.

Γύρισει μέρα το πρωί

Επήε να τον γυρέψει.

Πκιάνει το όπλο νευρικά

Τζ αντακώνει τζιαι λαλεί του

«Ρε Γιωρκουρή μα νόμισες

πως είσιε να μου την κλέψεις;

Ακου τωρά τι θα σου πω

Τζιαι βαρτο καλά στο νου σου

Εκόντεψες της ‘ναστασούς

Εννα ερτω να σε παίξω.

Βασίλης Σωτηρίου Α΄Λυκείου

Ο εθελοντισμός μέσα από τα μάτια μου

Πέμπτη 31/3/2016

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

είμαι ο Βασίλης 25 χρονών. Θα σου διηγηθώ κάτι που έγινε πριν από λίγες μέρες. Όλα ξεκίνησαν από τη Δευτέρα,  μία μέρα σαν όλες τις άλλες. Αυτή την περίοδο ήμουν σπίτι και παρακολουθούσα τηλεόραση και έβλεπα ειδήσεις. Άκουσα πως ζητούσαν εθελοντές για τους πρόσφυγες από τη Συρία. Το σκέφτηκα λίγο και αποφάσισα να πάω. Νόμιζα πως θα ήταν μια πολύ καλή εμπειρία για να βοηθήσω μερικούς ανθρώπους που με χρειάζονται πραγματικά. Και ναι είχα δίκαιο, ήταν συγκλονιστική εμπειρία.

Ήμουν στην Ελλάδα, στη Λέσβο, εκεί όπου έρχονταν καθημερινά χιλιάδες πρόσφυγες, είτε με την οικογένειά τους, είτε χωρίς. Τους έβλεπα από μακριά και ήταν σε άθλια κατάσταση. Άλλοι με βαριά πνευμονία, με πυρετό και άλλοι με κρυολογήματα, ενώ την ίδια στιγμή όλοι ήταν κουρασμένοι και πολύ ταλαιπωρημένοι από το μεγάλο τους ταξίδι. Πολλούς τους βρήκαμε νεκρούς, αρκετούς λιπόθυμους, και όλοι πεινούσαν και διψούσαν.

Ευτυχώς η οργάνωση στην οποία ήμουν μέλος είχε προβλέψει πως θα έρχονταν πολλοί πρόσφυγες εδώ, έτσι προλάβαμε να προετοιμαστούμε κατάλληλα. Όλοι πρόσφεραν τη μικρή ή τη μεγάλη τους βοήθεια για να μαζευτούν προμήθειες. Έτσι όταν ήρθε η ώρα παρήχαμε ιατρική βοήθεια σε όσους χρειάζονταν, νερό και φαϊ σε όλους ρουχισμό και ψυχολογική στήριξη. Όταν έτρωγαν και έπιναν αυτά που τους δίναμε, χαμογελούσαν. Αυτά λοιπόν τα χαμόγελα δεν πρόκειται να τα ξεχάσω ποτέ. Αυτά για σήμερα.

Καληνύχτα ημερολόγιό μου, και είμαι σίγουρος ότι αυτός ο κόσμος κάποτε θα αλλάξει.

Βασίλης Σωτηρίου 

Ο πόλεμος στα μάτια ενός παιδιού

Πολλές φορές, ακούμε ιστορίες για πολέμους είτε από τους γονείς μας, είτε από τους παππούδες μας. Ποτέ όμως δεν είχαμε φανταστεί ότι θα μπορούσε ένα παιδί σαν εμάς να ζήσει μια τέτοια φρικαλεότητα από κοντά. Κι όμως η δική μου ιστορία όπως θα σας τη διηγηθώ είναι πραγματική, ζωντανή και επικίνδυνη.

Να σας συστηθώ πρώτα. Είμαι ο Ζαήρ, 12 χρονών από τη Συρία και είμαι μόνος. Η ιστορία μου ξεκινά από τον μεγάλο εμφύλιο που ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια στη χώρα μου και κάθε μέρα γινόταν ολοένα και πιο επικίνδυνος για τις ζωές μας. Γύριζες το κεφάλι σου από τη μια κι έβλεπες ανθρώπους σκοτωμένους, μικρούς και μεγάλους να ψυχορραγούν κάτω από τα χαλάσματα. Όμως κι απο την άλλη πλευρά τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Παντού παιδιά σκοτωμένα, με τις μαμάδες να τα κρατάνε στην αγκαλιά τους σφικτά και να κλαίνε χωρίς σταματημό δίπλα από το σπίτι τους που πια δεν υπάρχει γιατί το κατέστρεψαν οι βόμβες.

Όταν άρχισε ο πόλεμος ήμουν περίπου 8 χρονών και ξαφνικά καθώς έπαιζα με τα παιχνίδια μου κοίταξα έξω από το παράθυρο και είδα παντού καπνούς και κόσμο να τρέχει. Δε κατάλαβα τι γινόταν. Αμέσως εκείνη τη στιγμή η μητέρα μου με πήρε στα χέρια της και βγήκαμε έξω από το σπιτι για να σωθούμε. Τη μαμά μου την άρπαξαν κάτι στρατιώτες και μου φώναξε «φύγε φύγε τουλάχιστον να σωθείς εσύ». Έκλαιγα, δεν ήξερα τι γινόταν. Για αρκετό καιρό προσπαθούσα να επιζήσω μόνος μου τρώγοντας φαγητό από τα σκουπίδια. Σκεφτόμουν συνέχεια τα λόγια της μαμάς μου και προσπαθούσα να της κάνω το χατίρι να μην πεθάνω. Μπήκα σε πλοία, περπάτησα χιλιόμετρα, πεινούσα για μήνες, διψούσα για μέρες μέχρι που έφτασα σε ασφαλές περιβάλλον σε ένα νησί που το λένε Κύπρος μαζί με άλλους πρόσφυγες. Ήρθαμε μέχρι εδώ με φουσκωτή βάρκα, και τώρα κοιμόμαστε μέσα σε αντίσκηνα.

Ο πόλεμος μόνο κακά προκαλεί. Χωρίζει χιλιάδες οικογένειες, σκοτώνονται χιλιάδες ανθρώποι, προκαλεί δυστυχία και πείνα κ τα παιδιά μένουν ορφανά και οι περισσότεροι μεταναστεύουν. Ο πόλεμος πρέπει να σταματήσει αμέσως. Να μαζευτούν οι χώρες να συζητήσουν να τα βρουν μεταξύ τους. Δε γίνεται να σκοτώνουν αθώο κόσμο για τα πετρέλαια, για τα οικονομικά συμφέροντα, για τη δόξα. Να φύγουν τα όπλα και οι στρατιώτες από κάθε κομμάτι της γής.

Δε χρειαζόμαστε τον φόβο για να ζήσουμε ειρηνικά. Οι ανθρώποι μπορούμε να συνεργαστούμε μεταξύ μας, μπορεί να υπάρξει δημοκρατία και μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τις καταστροφές που προκαλούν οι βόμβες. Είμαι ο Ζαήρ και είμαι μόνος.

 Βασίλης Σωτηρίου