Ο πόλεμος στα μάτια ενός παιδιού

Πολλές φορές, ακούμε ιστορίες για πολέμους είτε από τους γονείς μας, είτε από τους παππούδες μας. Ποτέ όμως δεν είχαμε φανταστεί ότι θα μπορούσε ένα παιδί σαν εμάς να ζήσει μια τέτοια φρικαλεότητα από κοντά. Κι όμως η δική μου ιστορία όπως θα σας τη διηγηθώ είναι πραγματική, ζωντανή και επικίνδυνη.

Να σας συστηθώ πρώτα. Είμαι ο Ζαήρ, 12 χρονών από τη Συρία και είμαι μόνος. Η ιστορία μου ξεκινά από τον μεγάλο εμφύλιο που ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια στη χώρα μου και κάθε μέρα γινόταν ολοένα και πιο επικίνδυνος για τις ζωές μας. Γύριζες το κεφάλι σου από τη μια κι έβλεπες ανθρώπους σκοτωμένους, μικρούς και μεγάλους να ψυχορραγούν κάτω από τα χαλάσματα. Όμως κι απο την άλλη πλευρά τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Παντού παιδιά σκοτωμένα, με τις μαμάδες να τα κρατάνε στην αγκαλιά τους σφικτά και να κλαίνε χωρίς σταματημό δίπλα από το σπίτι τους που πια δεν υπάρχει γιατί το κατέστρεψαν οι βόμβες.

Όταν άρχισε ο πόλεμος ήμουν περίπου 8 χρονών και ξαφνικά καθώς έπαιζα με τα παιχνίδια μου κοίταξα έξω από το παράθυρο και είδα παντού καπνούς και κόσμο να τρέχει. Δε κατάλαβα τι γινόταν. Αμέσως εκείνη τη στιγμή η μητέρα μου με πήρε στα χέρια της και βγήκαμε έξω από το σπιτι για να σωθούμε. Τη μαμά μου την άρπαξαν κάτι στρατιώτες και μου φώναξε «φύγε φύγε τουλάχιστον να σωθείς εσύ». Έκλαιγα, δεν ήξερα τι γινόταν. Για αρκετό καιρό προσπαθούσα να επιζήσω μόνος μου τρώγοντας φαγητό από τα σκουπίδια. Σκεφτόμουν συνέχεια τα λόγια της μαμάς μου και προσπαθούσα να της κάνω το χατίρι να μην πεθάνω. Μπήκα σε πλοία, περπάτησα χιλιόμετρα, πεινούσα για μήνες, διψούσα για μέρες μέχρι που έφτασα σε ασφαλές περιβάλλον σε ένα νησί που το λένε Κύπρος μαζί με άλλους πρόσφυγες. Ήρθαμε μέχρι εδώ με φουσκωτή βάρκα, και τώρα κοιμόμαστε μέσα σε αντίσκηνα.

Ο πόλεμος μόνο κακά προκαλεί. Χωρίζει χιλιάδες οικογένειες, σκοτώνονται χιλιάδες ανθρώποι, προκαλεί δυστυχία και πείνα κ τα παιδιά μένουν ορφανά και οι περισσότεροι μεταναστεύουν. Ο πόλεμος πρέπει να σταματήσει αμέσως. Να μαζευτούν οι χώρες να συζητήσουν να τα βρουν μεταξύ τους. Δε γίνεται να σκοτώνουν αθώο κόσμο για τα πετρέλαια, για τα οικονομικά συμφέροντα, για τη δόξα. Να φύγουν τα όπλα και οι στρατιώτες από κάθε κομμάτι της γής.

Δε χρειαζόμαστε τον φόβο για να ζήσουμε ειρηνικά. Οι ανθρώποι μπορούμε να συνεργαστούμε μεταξύ μας, μπορεί να υπάρξει δημοκρατία και μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τις καταστροφές που προκαλούν οι βόμβες. Είμαι ο Ζαήρ και είμαι μόνος.

 Βασίλης Σωτηρίου