Ήτανε νύχτα ξαστεριά
κι όλη φεγγοβολούσε.
Μα ο Χάρος πάει στα κρυφά
κι ένα σπαθί φορούσε.
Πάει να βρει το Διγενή
καβάλα στ' άλογο του
και η μόνη έγνοια στο μυαλό
είναι ο θάνατος του.
Τον βλέπει εκεί εις το βουνό
και τρέχει να τον πιάσει,
ορμάει απάνω του αυτός
με μιας να τον ξεκάνει.
Ο Aκρίτας γυρίζει πίσω του
και βλέπει πως είν' ο Χάρος.
Τότε του δίνει μια μπουνια
και τον ερίχνει χάμω.
Όμως ο Χάροντας γελά
και βγάζει το σπαθί του
και του την κόβει τη μιλιά
μαζί και τη πνοή του.
Έτσι ο Χάροντας νικά
με μια κίνησή του
και τον Ακρίτα κουβαλά
στον Άδη πια μαζί του.
Βασίλης Σωτηρίου Α'1
Γυμνάσιο Αρχαγγέλου Λακατάμιας,
Λευκωσία, Κύπρος
