Ήτανε νύχτα ξαστεριά
κι όλη φεγγοβολούσε.
Μα ο Χάρος πάει στα κρυφά
κι ένα σπαθί φορούσε.
Πάει να βρει το Διγενή
καβάλα στ' άλογο του
και η μόνη έγνοια στο μυαλό
είναι ο θάνατος του.
Τον βλέπει εκεί εις το βουνό
και τρέχει να τον πιάσει,
ορμάει απάνω του αυτός
με μιας να τον ξεκάνει.
Ο Aκρίτας γυρίζει πίσω του
και βλέπει πως είν' ο Χάρος.
Τότε του δίνει μια μπουνια
και τον ερίχνει χάμω.
Όμως ο Χάροντας γελά
και βγάζει το σπαθί του
και του την κόβει τη μιλιά
μαζί και τη πνοή του.
Έτσι ο Χάροντας νικά
με μια κίνησή του
και τον Ακρίτα κουβαλά
στον Άδη πια μαζί του.
Βασίλης Σωτηρίου Α'1
Γυμνάσιο Αρχαγγέλου Λακατάμιας,
Λευκωσία, Κύπρος
Μπράβο Βασίλη, έχεις ένα μοναδικό ταλέντο στο γράψιμο. Ελπίζω να βάλεις περισσότερα κείμενα και ποιήματα σου στο Blog, σύντομα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΈβαλα!!!!
Διαγραφή