Μία τρομακτική νύχτα στο δάσος

Μια μέρα στο σχολείο ήρθε μια ανακοίνωση μόνο στην τάξη μου που έλεγε πως διοργανώνεται μια σκοτεινή και τρομακτική νύχτα στο δάσος. Όλα τα κορίτσια και τα περισσότερα αγόρια τρόμαξαν. Μόνο εγώ και άλλοι τρεις δεχτήκαμε να πάμε. Και κάπως  έτσι ξεκίνησε η περιπέτειά μας.

Ο δάσκαλος μας, δηλαδή ο κύριος Μάριος,  μας περίμενε έξω από το δάσος στις 7:30 το βράδυ. Ήτανε παγωνιά. Εγώ πήγα πρώτος, μετά ήρθε ο Νικόλας και στη συνέχεια ο Χρίστος, ενώ ο Πέτρος αργούσε πολύ και η ώρα περνούσε. Υποθέταμε πως μπορεί να μετάνιωσε, αλλά περιμέναμε ακόμη 10 λεπτά καλού κακού. Τελικά ήρθε. Τον ρωτήσαμε αν φοβόταν μα αυτός μας είπε πως δεν φοβάται τίποτα, αλλά μόλις φύσηξε ο άνεμος κρύφτηκε τρέχοντας πίσω από τον κύριο Μάριο.

Ξεκινήσαμε τη μεγάλη μας διαδρομή. Καθώς μπαίναμε όλο και πιο μέσα στο δάσος ο δάσκαλος μας διάβαζε διαδρομές που θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε. Μία διαδρομή που μας τράβηξε περισσότερο την προσοχή και το ενδιαφέρον ήταν η διαδρομή των στενών βουνών. Σε αυτή τη διαδρομή έπρεπε να περάσουμε μέσα από δύο βουνά που ήταν πολύ στενά και στη συνέχεια έπρεπε να περάσουμε από ένα δρόμο που δεξιά και αριστερά είχε ξερά δέντρα που έμοιαζαν πολύ ζωντανά. Αυτά τα δύο μονοπάτια ήταν πολύ τρομακτικά ειδικά αυτό με τα ζωντανά δέντρα. Ευτυχώς τα καταφέραμε όλοι χωρίς δυσκολία. Όμως τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.

Τώρα πάμε στη δεύτερη "δοκιμασία" που ήταν και πιο δύσκολη. Σε αυτή τη "δοκιμασία" έπρεπε να αντιμετωπίσουμε μία φυλή που δεν ξέραμε ούτε πως την έλεγαν μα ούτε και πως υπήρχε εκεί. Μόλις τους είδαμε πριν προλάβουν να μας περικυκλώσουν αρχίσαμε να τρέχουμε σαν άνεμος. 

Κανένας μας δεν είχε πάει ποτέ στη ζωή του πιο γρήγορα. Επειδή τους είχαμε ανοίξει μεγάλη διαφορά και δεν μπορούσαν να μας δουν καθαρά, ενωθήκαμε και προσπαθούσαμε να βρούμε μία λύση για να τους ξεφύγουμε. Τότε εγώ λαχανιασμένος από την κούραση τους λέω να κρυφτούμε γρήγορα πίσω από ένα δέντρο ο καθένας. Έτσι και έγινε, εμείς ήμασταν πίσω από τα δέντρα ενώ αυτοί συνέχισαν να τρέχουν χωρίς να προσέξουν ότι εμείς δεν ήμασταν μπροστά.

Έτσι καταφέραμε και περάσαμε όλες τις δοκιμασίες της διαδρομής. Σταματήσαμε σε ένα μέρος κοντά στο τέλος της διαδρομής και κατασκηνώσαμε εκεί για το βράδυ.

Αυτή η νύχτα ήταν η καλύτερη και η πιο περιπετειώδης νύχτα της ζωής μου. Ήταν μια απίστευτη εμπειρία. 

Βασίλης Σωτηρίου

Β΄4